![Vlag van Israël](https://cdn.britannica.com/53/1753-004-03582EDA/Flag-Israel.jpg)
De vroege ontwikkeling van de vlag van Israël maakte deel uit van de opkomst van het zionisme aan het einde van de 19e eeuw. Jacob Askowith en zijn zoon Charles ontwierpen de “vlag van Juda”, die op 20 juli 1891 werd getoond in de hal van de B’nai Zion Educational Society in Boston, Massachusetts, VS. Deze vlag, die gebaseerd was op de traditionele ṭallit, of Joodse gebedsmantel, was wit met smalle blauwe strepen langs de randen en droeg in het midden het oude zespuntige Davidsschild met het woord Maccabee in blauwe letters. Isaac Harris uit Boston presenteerde dit vlagidee in 1897 aan het eerste internationale Zionistische Congres, en anderen, waaronder David Wolfsohn, kwamen met soortgelijke ontwerpen. Variaties werden gebruikt door de Zionistische beweging en, tijdens de Tweede Wereldoorlog, door de Joodse Brigade Groep van het Britse leger.
De Zionistische vlag werd getoond in Palestina en werd gehesen toen Israël zijn onafhankelijkheid uitriep op 14 mei 1948. Op 12 november van dat jaar werd een wet aangenomen door de Knesset, het parlement van Israël, die de zionistische vlag erkende als de officiële nationale vlag. De vlaggen voor gebruik op schepen bevatten dezelfde kleuren en het Davidsschild, maar er werden aparte achtergronden ontworpen om ze op zee beter herkenbaar te maken.
De exacte kleurschakering voor de vlag wordt niet gespecificeerd door de Israëlische wet, noch is deze gedefinieerd door het Normalisatie-instituut van Israël. Een donkere tint blauw wordt echter beschreven in een mededeling (18 februari 1950) van het Israel Office of Information. Lichtere tinten blauw werden gebruikt in vroegere vlaggen en worden nog steeds gebruikt door sommige Israëlische organisaties, maar er wordt gezegd dat lichtere kleuren gemakkelijk zouden verbleken in de felle zon van Israël.